Herinneringen aan de winter

In Hoograven Zuid schaatsten we in de 60-er en 70-er jaren op de vele singels die Hoograven rijk was of op het inundatie-kanaal.
Wij gingen meestal naar de singel nabij de Decrolyschool. Daar was een soort vijver en het ijs daar werd altijd aangeveegd. Je kon daar heerlijk schaatsen en door het vele licht van de lantaarnpalen rondom was het zelfs mogelijk om 's avonds te schaatsen. Toen we tieners waren was dat erg populair.
Ik herinner me nog één winter, toen ik net mijn eerste echte schaatsjes had (1966-67), dat ik op straat bij ons geschaatst heb omdat er een ontzettend dikke laag ijzel lag ! De volgende dag waaide het ook nog een ontzettend en dat had tot gevolg dat een geparkeerde auto aan de overkant bij ons (Julianaweg) enkele meters ver weggleed. Heel bizar. Mijn vader kwam die middag thuis door met twee wielen op de weg en twee wielen op het gras te rijden.
In mijn herinneringen waren de winters in die tijd veel strenger !
Ook herinner ik me nog dat mijn moeder, voor we naar buiten gingen, onze wanten op de kolenkachel warmde.
Ons huis was destijds alléén in de kamer verwarmd. Het kwam 's winters heel vaak voor dat de ijsbloemen op de ramen van mijn slaapkamer stonden. Reden voor mijn moeder om, voordat we naar bed gingen, een koperen kruik in een oude sok aan ons voeteneind onder de dekens te leggen. Heerlijk !
Fijne herinneringen, nu ben ik een stuk minder gecharmeerd van de koude.

Mijn naam is Co Maarschalkerweerd, geboren in maart 1938, dus kort voor de tweede wereldoorlog. Mijn ouders woonden tijdens de oorlogsjaren in de Zandhofsestraat, in de wijk "Witte Vrouwen", nabij de voormalige gasfabriek aan de Blauwkapelseweg.
In die jaren waren winters noch 'echte' winters, heel erg koud en erg veel sneeuw, maar beschermende winterkleding was niet of nauwelijks beschikbaar. Je ging toen naar school in korte broek, een veelal te dunne jas of jekker, en op klompen, die waren opgevuld met stro om de voetjes nog enigszins warm te houden. Probleem daarbij was echter, dat tijdens de wandeling van en naar school, terwijl er een dik pak sneeuw lag, als vrij snel een enorme kluit sneeuw onder de (houten) zool van je klomp vastkleefde, die almaar dikker werd. Je moest dus herhaaldelijk even stil blijven staan om die kluit sneeuw er tegen een muur of een lantaarnpaal er weer af te kloppen. Mijn grootvader, die op de Gruttersdijk woonde, en een kleine garage had waarin een aantal auto's (stalling) zonder banden en velgen op houten blokken stonden, met de bedoeling ze uit handen van de Duitsers te houden, maakte van stukken autoband rubber zolen onder de klompen. En daarmee was het probleem opgelost!....

Fantastisch!! Wij woonden op de Merwedekade..., mijn broers en zussen hebben daar heel wat geschaatst...(en gezwommen..
mvg Casa flamenca Heleen.

Wat fantastisch om dat terug te zien, want daar heb ik toen als ongeveer veertienjarige ook geschaatst. Wij woonden op de Leidsekade aan de andere kant van de Leidse Rijn (?) schuin tegenover de fam. Schulte die aan de Leidseweg woonde.Ik meen me te herinneren dat er soms ook een baanveger was en dat de ijsbaan tot aan de sluisdeuren liep. Van mijn oma die bij ons in huis woonde, had ik geld weten los te praten voor een paar houten noren, want ik was bijna jarig. Met Ed heb ik nog contact; we zaten beiden op het Bonifatiuslyceum. Nogmaals dank Ed !

1967-1970.
wij leerden schaatsen op van die houtjes, waar altijd je enkel van dubbel knakte, gewoon op een (bevroren) sloot, meestal gingen we aan de overkant van het kanaal, dus de brug over en in het verlengde lag een sloot .... super gezellig, dat dan weer wel.
Maar mijn vriendin en ik hadden een keer geen zin om dat rot end te lopen, dus beloten we om op de sloot te gaan schaatsen die langs het kanaal liep, lekker link....want er was toch een soort van stroming onder het ijs, waardoor het scheurde, en je liep te balanseren op losse schotsen, de angst sloeg om ons hart, mijn vriendin gooide haar das in de bomen, en om ons daar aan voort te trekken, kwamen we weer aan de kant.
Weg ijspret, weg lachen, dat was meer janken wat we deden, maar vergeten doe ik het nooit!!!!